INCEST

8u37 De voordeur slaat dicht. Ik hoor de auto starten. In de winter duurt het langer dan moet die eerst nog ontdooit worden. Ik hoor de motor van de auto veranderen, en stilletjes aan in de verte verdwijnen. Ik lig reeds wakker van circa 8u20. Ongeveer de tijd dat mama opstaat.  Ze maakt haar klaar in de badkamer om zoals gewoonlijk te vertrekken naar de Aldi, de GB en nadien de bakker.

Ik besef dat ze weg is. Ondertussen hoor ik mijn deur, die steeds op een kier staat, verder open gaan.  Het toneel begint weer.  Zoals altijd hou ik steeds mijn ogen dicht.  Je kan veel beter horen zo. Ik open enkel mijn ogen om af en toe te checken hoe laat het is. Ik hoopte elke weekend weer dat er iets zou veranderen.  Dat mijn moeder langer zou slapen, of deze keer eens niet naar de winkel ging.  Ik hoopte soms dat ze mij ook zou wakker maken en meenemen naar de winkel.

Mijn roes begon weer.  Ik was wakker maar slaapte.  Het is een raar gevoel.  Het is meer dan enkel faken dat je slaapt. In het begin voelde ik dat hij een handdoek bovenop de lakens legde en zichzelf masturbeerde terwijl ik 'zogenaamd' sliep.  Later begon hij mij ook te betasten onder de dekens. Nog later maakte hij mij 'zogenaamd' wakker, maar ik wou niet uit mijn roes.

Ik voelde hoe hij mijn borsten betastte. Hoe hij zichzelf bevredigde.  Ik weet nog dat hij bijna altijd herhaalde dat ik precies een pop was. Dat ik koel en koud was, kouder dan een ijsberg. En Nee een pop was zelfs nog beter volgens hem, want die spartelde niet tegen.  Ik lag beweegloos en verstijfd tot hij bepaalde delen van mijn lichaam aanraakte. Die delen beschermde ik. En duwde zijn handen daarvan weg, telkens hij probeerde deze te benaderen. Zo ging het door tot hij klaar kwam.

Hij spoot in de handdoek zodat er niet echt sporen zichtbaar waren. En als er al eens iets verder vloog dan werd dit mooi opgekuist. Hij ging naar de badkamer, maakte zichzelf proper en kroop terug in bed. Tegen 9u30 hoorde ik de auto terug het straat in draaien. Mama was er terug.  Ze opende de deur. Lade de boodschappen uit.  Wij werden wakker en stonden op. In tussentijd ging ze nog vlug even langs de bakker.

Dit was een wekelijkse routine, die stelselmatig zou veranderen en evolueren.

Op een gegeven moment voelde ik me helemaal gevangen. Ik kon geen kant meer op.  Om het te vertellen aan moeder of vader was het al te laat, vond ik althans.  De eerste schuldgevoelens waren er ook reeds ingepompt. Een tegenstrijdigheid van woorden maar ozo mooi en krachtig verteld.  Jarenlang heb ik mij laten inpakken met woorden, zinnen, dialogen.  En als ik ze nu bekijk, zitten ze vol gaten, vol met tegenstrijdigheden, vol met veel woorden, en weinig betekenis.

Steeds opnieuw word je gebrainwashed. En dan "ik zie je graag, ik begin iets meer voor je te voelen".  WAT !!!??? Ooooo nee, wordt het nu nog erger ?  Paniekbelletje. Ik moet iets doen.  Ik voelde mij reeds gevangen.  Dit gebeuren was enkel nog de grendel die de deur op slot deed.

Vermits alles vertellen tegen mijn familie voor mij niet meer mogelijk was, kon ik enkel proberen hem aan te pakken.  Vriendelijk aanpakken. Want een andere manier, lokt andere reacties uit.  Want een weigering wordt niet aanvaard.  En de gevolgen zijn dan ook voelbaar.

Dus ik schreef hem een brief. Waarom een brief ?  Omdat ik reeds twee jaar in deze situatie zat. Reeds twee jaar de mond werd gesnoerd. Reeds twee jaar van mezelf werd verwijderd. Elke keer het gebeurde, werd een beetje "eigen wil" afgenomen. Later zou hij buiten zichzelf te bevredigen, mij ook nog totaal mentaal bewerken, op alle mogelijke manieren.

Ik dacht dat als ik alles vriendelijk en zachtjes aanpakte, ik misschien toch een gevoelige snaar kon raken bij hem, en hopelijk zo alles achter ons konden laten.  Voor mij telde enkel maar terug een normaal leven hebben. Van dat reeds ontstane 'dubbele leven' afgeraken, was het mooiste wat mij zou kunnen overkomen.

 

In de brief schreef ik dat ik hem graag had, maar niet meer dan een broer of een gewone vriend. Ik maakte duidelijk dat ik geen gevoelens had tegenover hem zoals hij ze had tegenover mij. Vermits ik al zo verward was in mijn hoofd, had ik schrik hem te kwetsen, want stel nu, stel nu dat hij echt, echt verliefd is op mij.  Dan gaat deze brief hard aankomen.

Ik maakte ook duidelijk dat zelfs al zou ik hetzelfde voor hem voelen dat vermits hij en mijn moeder samen waren en zowiezo uitgesloten was.  Ik kon mijn eigen moeder toch niet bedriegen !  Dit geschreven zijnde, hoopte ik op een goed resultaat.

Ik nam al mijn "overgebleven moed" samen, en stapte naar hem toe.  Ik gaf hem de brief, met heel weinig woorden. En ik stapte met snelle pas naar buiten.  Ik herinner mij nog als gisteren dat ik buiten op het terras stond. Wachtend, angstig.  En dan is het blank in mijn hoofd.  Ik weet niet wat er toen gebeurd is.  Ik denk dat ik terug binnen werd gefloten, en ter orde werd geroepen.  Ik ga er vanuit dat het liep zoals het later dikwijls zou lopen.  Woede, scheldwoorden en lieve woorden allemaal door één.  Kop nog staart kan je er aan maken. Je kan het emotioneel noemen, maar dan wel op die manier dat je zelf niet weet wat je wil.

Het resultaat van de brief ?  GEEN.
Pogingen sindsdien jarenlang gestaakt.  Mijn eigen wil steeds meer en meer verdwijnend in het niets.  Hoop werd opgeborgen.  De enige hoop die ik nog had was een mirakel, maar daar rekende ik niet op. Ik was pas 14 maar begreep alvast dat mirakels enkel bestonden in films.

Hoe het allemaal juist begon is moeilijk terug te vinden in de archieven van mijn hoofd.  Mijn beschermingsmechanisme heeft er voor gezorgd dat het leek alsof ikzelf niet diegene was die het allemaal meemaakte.

Op mijn 9 jaar scheidde mijn ouders.  Mijn moeder had een nieuwe vriend die bij ons kwam inwonen.  Ik kreeg héél veel aandacht van hem en die aandacht liet ik als kind niet links liggen.  Nu, na zoveel jaar, besef ik dat hij teveel aandacht had voor mij.  Ongezonde aandacht.

Rond mijn 12de is het misbruik begonnen.  Ik heb nooit geslachtsgemeenschap gehad met mijn dader, maar buiten dat denk ik dat alles ver de revue heeft gepasseerd.

In het begin masturbeerde hij zichzelf terwijl hij keek naar mij, later begon hij mij te betasten, dan moest ik hem aanraken, om nog later uiteindelijk zelf het werk te doen.

Hij probeerde mij te forceren met hem te vrijen.  Nu zie ik dat hij mij van jongs af aan gemanipuleerd heeft. Want het begint met "je hebt het toch toegelaten, dus je wou het".  Ik weet dat ik het niet wou, maar dat toen het allemaal begon ik als een nagel aan de grond vast gehamerd stond.

De dader laat je denken dat jij in de fout bent, en als kind durf je je er niet tegen verzetten.  En zo kom je in een stroom terecht, waar de tijd in je nadeel speelt.  Je wordt ouder en de schrik wordt groter en groter.  Want je gaat beseffen wat er verkeerd loopt maar tegen die tijd is de angst al vast geroest. En wordt ze zelfs nog groter, want hoe ouder je wordt hoe meer het is gebeurd en hoe langer je hebt gezwegen tegen je moeder, je vader, je familie.  Enzo krijgt de dader vrijspel.

Ik ben nu 25 jaar en ben 2 maand geleden uit deze nachtmerrie gestapt.  Iedereen stelt de vraag waarom ging je niet sneller weg.  Het antwoord zal je vinden naarmate mijn blog vordert.

 

Want pas nu besef ik wat er al die jaren is gebeurd !

Zo heb ik mij lang gevoeld.  Verborgen, weggestopt voor de wereld en voor mezelf.
Tot voor kort wist ik nog niet dat ik het slachtoffer was van incest.  Ja ik was misbruikt, maar incest is meer dan dat.  Incest is seksueel misbruik bij kinderen door een volwassene die in een machts- of controlepositie verkeert. Velen denken dat je enkel van misbruik kan spreken als er geslachtsgemeenschap is geweest, maar onder misbruik valt veel meer dan dat. Ook gaat het niet enkel om bloedverwanten, maar iedereen die er de plaats van in neemt. Zo kan elke man of vrouw die de plaats in neemt van een vader of moeder in een gezin, incest plegen bij het kind van zijn of haar partner.

 

Ik hoop met deze blog mensen te laten zien wat incest is en wat het doet met een kind.  Verder hoop ik met mijn verhaal voor anderen een steun te kunnen zijn.

Incest is nog steeds een taboe. En zolang dit een taboe blijft, zullen de mensen hun ogen er voor sluiten. Ik heb bijna 15 jaar lang in deze situatie gezeten omdat niemand in mijn omgeving zijn ogen ervoor open deed. Tot er een onbekende "engel" uit de lucht viel. En de aarde deed opschudden.